میهن یکی از سه رکن فلسفه اردیسم است می دانیم که ارکان اردیسم را ( شادی ، آزادی و میهن ) تشکیل می دهند .
ارزش نهادن به میهن و سرزمین را حکیم ارد بزرگ نشانه پاکی روح و روان ، و عشق به آن را همانند عشق به مادر با ارزش و با شکوه می داند .
میهن در اندیشه اردیسم در جایگاه و شان واقعی خویش است برای همین حکیم بزرگ فداکاری در راه میهن را خوی بزرگان و جاودانه ها می داند و ستایش گران میهن را زنان و مردان آزاده .
در واقع حکیم ارد بزرگ عاشق میهن اش ایران است او شورانگیزترین عشق را دلدادگی به میهن می داند و می گوید : به آنهایی که می گویند "اُرد" عشق نمی شناسد بگویید او هم عاشق شد ! ... یک بار و برای همیشه ... عاشق میهن پاکش "ایران" ...
در اندیشه حکیم بزرگ عشق به میهن از سر اجبار و جبر به خواستن نیست او این خواست را از سر آزادی و آزادگی می داند و می گوید :
راهی را که در زندگی برگزیده ایم می تواند برآیند بازخورد کنش دیگران ، با ما باشد . پرسش آن که :
آیا ماخویشتن خویشیم ؟
و یا همواره باید پاسخگوی برخوردهای بد دیگران باشیم ؟
این پرسش ها را که پاسخ گفتیم ! آزادی در ما بارور می شود و پس از آن ، آرمانی بزرگ همچون عشق به میهن در چشمه وجودمان جاری می گردد .
اندیشه او براستی حکیمانه است و برای پیشگیری از افراطی گری در میهن پرستی می گوید :
آنگاه که آزادی فدای میهن پرستی می شود و وارون بر این میهن پرستی فدای چیزهای دیگر ، کشور رو به پلشدی می گرایید و درد .
حکیم از سیاسیونی که به نام میهن بیداد می کنند بیزاری می جوید و معتقد است : میهن دوستی ، دسته و گروه نمی خواهد ! این خواستی است همه گیر ، که اگر جز این باشد باید در شگفت بود .
حکیم ارد بزرگ در جای جای سخنانش درمان درد ها را در رسیدن به آزادی و میهن پرستی می داند و می گوید :
میهن پرستی و آزادیخواهی کلید درمان بسیاری از ناراستی هاست .
و باز حکیمانه می گوید : روزی که میهن و کشور خویش را از یاد ببریم امنیت خویش را از دست داده ایم .
فلسفه اردیسم میهن را تنها از بعد اجتماعی و یا به عکس شخصی نمی نگرد عشق به میهن ،شادی و آزادی از شخص شروع و در پهنه اجتماع امتداد می یابد .
